Eskiden yazılımcı denince, saatlerce ekrana bakıp kimseyle konuşmadan kod yazan biri gelirdi akla. Bugün o görüntü neredeyse tamamen geride kaldı. Artık yazılımcılık, sadece teknik bir iş değil; insanla, ihtiyaçla ve sorunla iç içe bir meslek.
Çünkü yazılım tek başına bir ürün değil, bir çözüm yolu. O çözüm de çoğu zaman tek kişinin değil, bir ekibin işi. Yazılımcı; tasarımcıyla, yöneticilerle, müşterilerle ve bazen de kullanıcıyla aynı dili konuşmak zorunda. Sadece bilgisayara değil, insana da hitap edebilmek gerekiyor.
İyi bir yazılımcı, kendisine verilen işi doğrudan yapana değil, önce “Bu gerçekten neyi çözmek istiyor?” diye sorana deniyor artık. Çünkü bazen sorun yanlış anlatılıyor, bazen de çözüm yanlış yerde aranıyor. Kod yazmak işin görünen kısmı; asıl mesele doğru yere kod yazmak.
Bir de iletişim meselesi var. Ne kadar iyi kod yazarsan yaz, anlatamıyorsan eksik kalıyorsun. Fikrini ekibine aktaramayan, sorununu net ifade edemeyen biri, eninde sonunda yavaşlıyor. Yazılımcıdan artık sadece teknik değil, anlatabilme becerisi de bekleniyor.
Öğrenme konusu da hiç bitmiyor. Teknoloji öyle hızlı değişiyor ki, bugün bildiğin şey yarın eskimiş olabiliyor. Bu yüzden iyi yazılımcı, “Ben oldum” diyen değil, hâlâ öğrenmeye açık olan kişidir. Merak artık bir kişisel özellik değil, mesleğin şartı.
Bir de işin görünmeyen tarafı var: sabır. Kod çalışmaz, hata çıkar, bazen günlerce uğraştığın şey bir satır yüzünden bozulur. Yazılımcılık sadece zeka işi değil; aynı zamanda dayanma, deneme ve vazgeçmeme işi.
Sonuçta yazılımcı artık sadece kod yazan biri değil. Düşünen, sorgulayan, anlatan, öğrenen ve sabreden biri olmak gerekiyor. Kod hâlâ işin kalbi ama artık tek başına yeterli değil.
Bugün yazılımcıdan beklenen şey basit:
Sadece çalışan programlar değil, doğru çözümler üretebilen insanlar olmak.
