Balıkesirspor'un kazanılan maçların ardından da takım oyunu oynamakta sıkıntı yaşadığını, bireysel yeteneklerin her karşılaşmayı kazanmaya yetmeyeceğini dilimiz döndüğünce anlatmaya çalıştık. Pozisyona girmekte büyük sıkıntı yaşamayan ancak yakaladığı fırsatları gole çevirmekte zorlanan bir takım görüntüsü verdiğimizi söyledik. Kaçan gollerin nedenini zaman zaman lakaytlığa, zaman zaman da sahadaki ciddiyetsizliğe bağladık. Ne yazık ki Eskişehir Anadolu karşılaşması, bu eleştirilerimizde ne kadar haklı olduğumuzu bir kez daha gösterdi.
Tamam, hakem kötüydü. Takdir haklarını çoğunlukla rakipten yana kullandı. Bazı kararlarıyla tepki çekti. Peki, kaçan galibiyetin tek sorumlusu hakem miydi? Elbette hayır! Hakemi konuşarak kendi eksiklerimizin üzerini örtmeye çalışmak, asıl sorunu görmezden gelmek olur. Maça erken sayılabilecek bir golle önde başlayan Balıkesirspor, sonrasında farkı açmak için fırsatlar yakaladı. Ancak ikinci golü bulmak bir türlü mümkün olmadı. Pozisyon üretmekte sorun yoktu, sorun o pozisyonları nasıl değerlendirdiğimizdeydi.
Gelelim bu kadar çok fırsatın neden harcandığına...
Sahadaki hemen hemen her futbolcunun kendi adını ön plana çıkarma hevesi, takımın önüne geçmiş durumda. Santraforun kaleyi gördüğünde şut çekmesini anlayabilirsiniz. Sonuçta onun görevi gol atmak. Ancak diğer oyuncuların da her kaleyi gördüğünde arkadaşını düşünmeden şut çekme telaşına kapılmasını anlamak gerçekten kolay değil. Boşta bekleyen arkadaşına pas vermek yerine bireysel olarak sonuca gitmeye çalışmak, takım oyunundan ne kadar uzaklaşıldığının göstergesi. Doğru oyuncuyu bulana kadar pas trafiği oluşturmak, rakip savunmayı hareket ettirmek varken her pozisyonda şut tercih etmek, kaçan gollerin de başlıca sebeplerinden biri.
Galiba takımda general sayısı biraz fazla!
Herkes kendi başına maçın kahramanı olmak istiyor ama sahada askerlik yapacak, takım için mücadele edecek oyunculara da ihtiyaç var. Futbol, bireysel yeteneklerin sergilendiği kadar paylaşımın, yardımlaşmanın ve birlikte hareket etmenin de oyunudur. Birkaç futbolcunun yeteneğine güvenerek şampiyonluk hedeflemek, uzun lig maratonunda yeterli olmayacaktır. Balıkesirspor takım oyunu oynamakta zorlandıkça bireysel becerilere mahkûm kalıyor. Skoru artırmayı başaramadığında da rakibine umut veriyor. Nitekim ilk yarıda gol kaçırma yarışına rakip de katılınca devreye tek gollü üstünlükle girdik. Bir başka dikkat çeken konu ise kenar oyuncularımızın orta sahaya ve savunmaya yeterince yardım etmemesiydi. Kanatların oyunun iki yönünde de sorumluluk almaması, orta sahamızın yalnız kalmasına neden oluyor. Hal böyle olunca kısa paslarla oyun kurmak yerine uzun toplara mecbur kalıyoruz. Rakip ise geriye düşmenin verdiği psikolojiyle daha fazla risk alarak üzerimize gelmeye başlıyor.
Devre arasında eski yöneticilerimiz ve eski futbolcularımızla yaptığımız sohbetlerde ikinci yarının kolay geçmeyeceği konusunda hemen herkes hemfikirdi. Bir gol daha bulmamız gerektiği düşüncesine katılmamak mümkün değildi. Çünkü tek farklı üstünlük, hele ki bu kadar çok pozisyon harcayan bir takım için güvenli bir skor değildi. İkinci yarıda iki takım da yakaladığı fırsatları değerlendiremedi. Dakikalar ilerledikçe karşılaşmanın sonuna yaklaştığımızı düşünürken, tam da maç bitti derken uzatmaların uzatmasında gelen rakip golüyle iki puanı bıraktık.
İşte asıl üzerinde durulması gereken nokta da burada başlıyor. Sahadaki futbolcuların ciddiyetsizliğinden söz ederken kenar yönetiminin son bölümdeki tercihlerini de görmezden gelemeyiz. Galibiyeti korumak futbolun doğasında vardır. Her takım maçın son dakikalarında skor avantajını muhafaza etmek isteyebilir. Ancak bunun da bir yöntemi, bir planı olmalı. Topa sahip olmak, rakibe geniş alan bırakmamak, oyunun temposunu düşürmek, doğru oyuncu değişiklikleriyle savunma ve orta saha dengesini korumak... Bunların hepsi yapılabilecek şeyler. Peki, biz ne yaptık? Uzatma dakikalarında sanki maçta önde olan değil de beraberliği ya da mağlubiyeti değiştirmeye çalışan tarafmışız gibi hareket ettik. Kontrolsüzce ileriye gönderilen her uzun top, dönüp dolaşıp kalemizde tehlikeye dönüştü. Rakibin baskısını kırmak yerine ona yeni fırsatlar sunduk.
Üstelik uzatma dakikalarında yapılan oyuncu değişikliklerinin zamanlaması ve tercihleri de ayrı bir tartışma konusu. Hangi ihtiyaca cevap verdiğini, takımın hangi sorununu çözmek için yapıldığını anlamakta zorlandık. Maçın bitmesine saniyeler kala yapılan hamlelerin ne kadar fayda sağlayacağı bir yana, o dakikalarda takımın ihtiyacı olan şeyin ne olduğu da ortadaydı: Soğukkanlılık, doğru karar ve oyun aklı. Ne yazık ki bunların hiçbirini sahada göremedik.
İki puan kaybettik ama mesele yalnızca iki puan değil. Elbette bu beraberlik yolun sonu değil. Şampiyonluk yarışı uzun bir maraton ve telafisi mümkün kayıplar yaşanabilir. Ancak kendi sahamızda yaşadığımız puan kaybı, üstelik şampiyonluk yarışında rakibimiz olarak gördüğümüz takımlara karşı istediğimiz sonuçları alamamamız, bazı eksikliklerin artık görmezden gelinemeyeceğini gösteriyor. Kadro kalitesinden, bireysel yeteneklerden, yapılan transferlerden söz ediyoruz. Kağıt üzerinde güçlü bir takımımız var. Fakat futbol kağıt üzerinde oynanmıyor. Sahaya çıktığınızda isimlerin değil, birlikte hareket edebilen bir takımın kazanması gerekiyor. Her futbolcunun kendisini göstermek için çabaladığı, arkadaşına pas vermek yerine kendi şansını denediği, skoru korumak gerektiğinde oyun disiplininden uzaklaşıldığı bir takım görüntüsü şampiyonluk için yeterli değil.
Bizim beklentimiz sadece maç kazanmak değil. Sahada ne yaptığını bilen, birbirinin açığını kapatan, gerektiğinde mücadele eden, gerektiğinde topa sahip olan, skoru korumasını da bilen bir Balıkesirspor izlemek. Generallerin çok olduğu yerde asker bulmak zorlaşıyor olabilir. Ama unutulmasın ki şampiyonluklar tek tek generallerle değil, birlikte savaşan takımlarla kazanılır. Artık herkes kendi yıldızını parlatmaya çalışmak yerine Balıkesirspor'un başarısı için oynamalı. Çünkü bu takımın ihtiyacı yeni generaller değil, iyi bir takım oyunu!