Ey Kuvâ-yi Milliye Ruhu!
Balıkesir’de hâlâ varsan,
mikrofon görünce nutuk atanlara,
her yıl aynı hamasi cümleleri kurup ertesi gün unutanlara
küçük bir işaret ver…
2002’den bu yana aynı İstiklal Madalyası söylemleri yapılıyor.
Hatta TBMM’ye verilen ilk kanun tekliflerinden biri buydu…
Ama yıllar geçti, sonuç yok.
Kuvâ-yi Milliye’nin simge mekanları olan Alaca Mescit ve Okuma Yurdu, bu şehre gelenlere gururla gösterilecek şekilde aslına uygun hale getirilebilmiş değil.
Vali bey el atmasaydı Alaca Mescit mezbellelik haliyle kalırdı vallahi!
Kahramanlarımızdan Mehmet Vehbi Bolak'ın oğlu Aydın Bolak'tan sonra kimse dönüp bakmadı bile!
Defalarca kez dillendirdik.
Bursa ve Gaziantep’te benzer örnekleri bulunan panorama müzeler yapılırken, Balıkesir’de yıllardır konuşulan Kuvâ-yi Milliye Panorama Müzesi ise hâlâ lafta kalıyor.
Sürekli “gurur günü” diyoruz…
Ama Balıkesir’in gerçek mirasçıları, Leblebici Raşit Efendi’nin torunları neden artık bu ruhun içinde görünmüyor diye soran da pek yok.
Çünkü Balıkesir’in üç parçasını tek yürek haline getirecek en güçlü ortak miras belki de Kuvâ-yi Milliye ruhuydu…
Ama o ruh bugün pek ortalarda görünmüyor.
Ha bir de insan merak etmiyor değil…
16 Mayıs Kuvâ-yi Milliye Günü’nün neden bir gün önceden kutlandığını…
Acaba törenler cumartesiye kalsa katılım düşük olur endişesi mi vardı?
Yine de şükretmek lazım…
Tamamen kaldırılmamış olması da artık teselli sebebi sayılacak hale geldi sanırım.
İronidir… ama satır aralarını okuyana fazlasıyla şey anlatır.
